Nga Ylli Pata/
Partia Demokratike ka pasur gjithmonë një problem me administratën amerikane. Madje e ka pasur edhe kur ka pasur relacione të shkëlqyera me Uashingtonin. Sali Berisha është edhe sot rekordmeni shqiptar i vizitave në Zyrën Ovale. Dy herë; me Presidentin George Bush(i vjetra) dhe Bill Clinton, ndërkohë që ka vizituar fermën mitike të bushëve në Crawford Teksas. Plus, në kohën më të vështirë të tij, Sali Berisha pati një vizitë VIP në Vlorë prej Bushit të vjetër dhe gjeneralit Colin Powell.
Askush në politikën shqiptarë nuk e ka pasur mundësinë diplomatike të Sali Berishës në lidhje me marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Por siç dihet, doktori, si lopa me kovën e qumshështit e derdhi këtë mundësi, duke treguar së paku një mungesë strategjike të kapjes së momentumit politik kur i erdhi.
Më pas historia e Sali Berishës me SHBA ka qenë kaotike. Madje më shumë se kaq; ka qenë problematike dhe për ata që e njohin diplomacinë thonë se ka qenë diletanteske.
Berisha, i cili u prit në Zyrën Ovale nga Bill Clinton në vitin 1995, pak muaj më pas krisi marrëdhëniet me aparatet gjigande të Perandorisë: CIA, Pentagon, Depatamentin e Shtetit, e nayrisht ambasadën amerikane.
Jo më kot, Berisha u përplas me të gjithë ambasadorët, madje edhe me William Ryerson, i cili mbështeti fuqishëm ardhjen e PD-së në 1992. Në 1996 administrata amerikane e ka shpallur de facto Sali Berishën Non Grata. Ndërkohë që vendimi i marrë në vitin 2021, ishte thjeshte një hapjen nga arkivi. Pasi jo vetëm që nuk ishte miratuar 7031/C, por në vitin 1998, DASH vendosi që të ketë një qetësi në politikën shqiptaret, duke dërguar një diplomat të vjetër sit ë ngarkuar me punë, Robert Frowick, i cili kishte mision që ta mbante Sali Berishën jashtë konfliktit që ndodhi më 14 shtator 1998.
Pas gjithë kësaj kohe, Sali Berisha vendosi të lidhet me SHBA nëpërmjet kanaleve lobiste, ku së pari u konsultua me të ashtuquajturet lobe të shqiptarëve të Nju Jorkut. Të cilët sado që ishin aktivë, ishin thjesht relike të një kohe të vjetër. Lobistët e vërtetë të lobit shqiptar, duke nisur nga Diogardi, Bardha etj nuk kishin marrëdhënie të mira me Berishën.
Ndërkaq, kur erdhi në pushtet në 2005, Berisha siç dihet u lidh me lobet e Beogradit e Sarajevës që kishin lidhje me republikanët. Ishte Damir Fazliç, një lidhje e vjetër e aparateve serbe që kishin stacionimet e administrative republikane duke nisur me Eagelburgle apo edhe me Zimermanin. Ka shumë zëra, që edhe diplomatët që erdhën në Tiranë e Shkup pas 1990 patën ardhur nga analizat e këtij grupi aparatesh.
Siç dihet, lobimi i Fazliç i siguroi Sali Berishës jo vetëm një detantë me administratën e Georgë Bush (djalit), por edhe vizitën e parë të një Presidenti Amerikan në Shqipëri në vitin 2007. Më shumë se kaq një drejtues i një shteti të vogël si Shqipëria nuk mund të ketë. Po përse atëherë Sali Berisha u prish me amerikanët? Mjafton të shikohen leaksat e kabllogrameve të rrjedhura në kohën e Obama-s për të parë se çfarë mendonin amerikanët për administratën dhe qeverinë e PD. Janë të botuara dhe të arritshme në rrjet.
Nuk flasin thjeshte për korrupsion, por për një shtet të kapur, që doli qartë në New York Times për Gërdecin. E më pas, pas 21 janarit, kur m…. u bë mullar Sali Berisha zgjodhi Podesta Group një kompani lobimi afër Barck Obama-s për të ndrequr imazhin. Edhe atëherë u moën shumë para, që natyrisht pak shënohen publikisht, por diku shënohen të gjitha.
Më pas erdhi opozita në luftë me amerikanët e Non Grata, më pas lobimi me Lacivita e grupe të tjera republikane që i morën para pa fund, por në fund të ditësh: si thotë anektoda: ashtu ishe ashtu mbete.
Ndërkohë rasti i ftesës së Edi Ramës nuk përbën një zhvillim politik, por e vendos Tiranën, ërkatësisht kreun e qeverisë Shqiptare në një radhë të asaj që po quhet rendi i ri botëror, përkatësisht Jalta e Re. Kjo nuk rrëzon thjeshte retorikën e PD në lidhje me Edi Ramën, por fik realisht gjeneratorët e energjisë që i japin dritë Berishës që prej shpalljes Non Grata. Shenjat sapo kanë filluar…
