Nga Elisa Spiropali/
🇦🇱🇽🇰Më 24 mars 1999, bota demokratike bëri diçka që nuk ndodh shpesh në histori. Vendosi të mos presë më. Bombardoi.
Kosova po zhbëhej para syve të botës dhe ndërhyrja nuk erdhi si luks i fuqisë, por si detyrim i ndërgjegjes. Ishte momenti kur Perëndimi nuk e mati veten me interes, por me përgjegjësi. Dhe pikërisht për këtë arsye, 24 Marsi mbetet një nga ato ditë kur historia nuk shkruhet me fjalë, por me vendime.
Kjo nuk do të thotë se NATO e ka humbur fuqinë. Do të thotë se sot e ka më të vështirë ta kthejë fuqinë në vullnet. Dhe pikërisht këtu qëndron madhështia historike e asaj date. Na kujton një kohë kur aleanca nuk pyeti vetëm sa kushton veprimi, por edhe sa kushton mosveprimi.
Prandaj 24 Marsi nuk i përket vetëm kujtesës së Kosovës. I përket biografisë morale të NATO-s. Sepse në Kosovë, aleanca nuk mbrojti vetëm një popull. Mbrojti kuptimin e vetes.
Sot, 27 vjet më pas, kjo datë është krahasim. Bota është më e ndarë, vendimet më të ngadalta, ndërhyrja nuk është më refleks, por dilemë. Por 1999 mbetet provë e pashlyeshme: kishte momente kur neutraliteti nuk ishte paqe, por dorëzim.
Kosova nuk është vetëm histori çlirimi. Është kujtesë për gjithë botën se forca, kur vihet në shërbim të jetës, nuk është kërcënim. Është detyrë.
24 Marsi mbetet. Edhe kur gjithçka tjetër lëviz.
