Më 14 shkurt, ne festojmë dashurinë si të ishte e përjetshme. I vendosim zemra të kuqe kohës, sikur ajo të ishte e bindur të qëndrojë. Por e vërteta është më e mprehtë, më e zhveshur, më brutale: dashuria është e bukur pikërisht sepse është e rrezikuar.
Filmi Meet Joe Black na e përplas këtë të vërtetë në fytyrë që në fillim. Një bisedë e ëmbël, një ndjesi e papritur, një premtim i pashprehur dhe pastaj, brenda sekondash, vdekja ndërhyn. Pa paralajmërim. Pa negociatë. Pa etikë romantike.
Dashuria jeton mbi një humnerë
Ne sillemi sikur kemi kohë.
Sikur mund ta lëmë telefonatën për nesër.
Sikur mund ta shtyjmë faljen.
Sikur mund ta themi “të dua” kur të ndihemi më gati.
Jeta nuk funksionon me skenarë të sigurt. Ajo është një rrugë ku çdo hap mund të jetë i fundit. Kjo nuk është tragjedi është strukturë ekzistence.
Vdekja nuk është armike e dashurisë.
Ajo është kushti i saj.
Pa fundin, dashuria do të ishte e zakonshme. Pa rrezikun e humbjes, përqafimi do të ishte rutinë. Ne duam me intensitet sepse, thellë, e dimë që mund të humbasim.
Sekondat që ndajnë dy botë
Në film, momenti i aksidentit nuk është vetëm një ngjarje fizike. Është metaforë. Është mënyra si universi na kujton se realiteti nuk ka detyrim ndaj planeve tona emocionale.
Një sekondë më pare, shpresë.
Një sekondë më pas, boshllëk.
Kaq e hollë është vija midis pranisë dhe mungesës.
Dhe pikërisht këtu lind pyetja filozofike:
Nëse dashuria mund të shuhet nga një sekondë, a është ajo e dobët?
Jo. Përkundrazi.
Është e fortë sepse ekziston pavarësisht këtij rreziku.
Ironia e madhe që sugjeron “Meet Joe Black” është se edhe vetë Vdekja, kur përballet me përvojën njerëzore, tundet nga dashuria. Ajo që është e përjetshme habitet nga ajo që është e përkohshme.
Sepse dashuria nuk matet me kohë.
Ajo matet me intensitet.
Një çast i vërtetë mund të peshojë më shumë se një jetë e tërë pa ndjenjë. Një takim i shkurtër mund të lërë gjurmë më të thella se dekada sigurie.
Kjo do të thotë se vdekja mund të na ndajë fizikisht, por nuk mund të fshijë përvojën e asaj që ka ndodhur. Nuk mund të zhbëjë ndjenjën që është jetuar.
Ne nuk kemi frikë nga vdekja sa kemi frikë nga papërfundimi.
Nga fjalët e pathëna.
Nga puthjet e shtyra.
Nga dashuritë e pa jetuara plotësisht.
E dimë që mjaftojnë disa sekonda që gjithçka të mbyllet.
Ndoshta mesazhi më i fortë për 14 shkurtin nuk është “gjej dashurinë e përjetshme”, por:
Duaj sot.
Thuaje sot.
Jetojë sot.
Sepse dashuria nuk bëhet më e sigurt duke u shtyrë.
Ajo bëhet më e vërtetë duke u jetuar.
Vdekja mund të na ndajë nga dashuria në disa sekonda.
Por indiferenca mund të na ndajë prej saj për një jetë të tërë.
Dhe kjo, ndoshta, është humbja më e madhe.
eshte pak klishe te lutem beje qe mos te duket qe ka gjuhe robotike thellohu dhe perfshihu me shume
Si vdekja mund të na ndajë nga dashuria pas disa sekondave?
14 shkurti është dita kur njerëzit sillen sikur dashuria është garanci. Sikur universi ka firmosur një kontratë me ndjenjat tona. Por në të vërtetë, dashuria është përvoja më e rrezikshme që pranon të bësh si qenie njerëzore.
Në Meet Joe Black, gjithçka ndryshon në disa sekonda. Një takim i lehtë, një shkëmbim energjie, një prekje e padukshme mes dy njerëzve dhe pastaj një përplasje brutale. Nuk është thjesht aksident. Është ndërhyrje ontologjike. Është çasti kur realiteti të kujton se jeta nuk ka asnjë detyrim ndaj ëndrrave të tua.
Dashuria lind në terren të pasigurt. Dhe kjo është arsyeja pse ajo ka peshë.
Ne flasim për përjetësi, por jetojmë në fragilitet. Ne premtojmë “gjithmonë”, ndërkohë që biologjia jonë është e programuar për fund. Kjo kontradiktë është thelbi i dramës njerëzore: të duash diçka që mund të zhduket në çdo moment.
Vdekja nuk është vetëm ndalim i frymëmarrjes. Është zhdukja e mundësisë. Është mbyllja e derës së të gjitha versioneve që mund të ishin. Një fjalë që mund të ishte thënë. Një udhëtim që mund të ishte bërë. Një jetë që mund të ishte ndërtuar bashkë.
Dhe pikërisht kjo e bën dashurinë kaq tronditëse: ajo investon në të ardhmen pa asnjë siguri.
Në film, Vdekja merr fytyrën e rinisë. Merr fytyrën e potencialit. Merr fytyrën e një fillimi. Kjo nuk është rastësi artistike. Është deklaratë filozofike. Mesazhi është brutal: edhe ajo që sapo ka nisur, edhe ajo që është më e gjalla, është po aq e ekspozuar sa gjithçka tjetër.
Dashuria nuk kërcënohet nga fundi; ajo lind nga vetëdija e tij.
Ne nuk përqafojmë fort sepse jemi romantikë. Përqafojmë fort sepse, diku në shtresën më të thellë të vetëdijes, e dimë që gjithçka është e përkohshme. Intensiteti ynë është reagim ndaj finitudës.
Pyetja “si mund të na ndajë vdekja nga dashuria në disa sekonda?” është në fakt pyetje e gabuar.
Ajo mund të na ndajë nga trupi.
Nga zëri.
Nga prekja.
Por nuk mund të na ndajë nga përvoja që ka ndodhur.
Këtu qëndron paradoksi: dashuria është e përkohshme si ngjarje, por e pakthyeshme si gjurmë. Ajo ndryshon strukturën e brendshme të njeriut. Pas saj, ti nuk je më i njëjti.
Ndoshta frika jonë më e madhe nuk është që vdekja do të na ndajë nga dashuria. Frika është që ne nuk do ta kemi jetuar mjaftueshëm përpara se ajo të vijë.
Sepse në fund, nuk është koha që i jep thellësi dashurisë. Është prania. Është guximi për të qenë i ekspozuar. Është pranimi se po investon zemrën në një univers që nuk të garanton asgjë.
14 shkurti nuk është festë sigurie. Është festë e rrezikut emocional.
Dhe ndoshta mënyra e vetme për ta sfiduar vdekjen nuk është ta mohosh, por të duash aq thellë sa, edhe nëse gjithçka ndalet në disa sekonda, ajo që ke ndjerë të ketë qenë e plotë.
Sepse vdekja mund të vijë papritur.
Por boshllëku i një dashurie të papërjetuar është një lloj vdekjeje që zgjat shumë më gjatë.
