Në korridoret e pushtetit në Uashington, një figurë po merr gradualisht peshën e një misioni që mund të përcaktojë rrjedhën e një konflikti të tërë.
JD Vance, dikur një zë skeptik ndaj ndërhyrjeve të gjata ushtarake, tani ndodhet në qendër të përpjekjeve për të negociuar paqen me Iranin.
Roli i tij nuk erdhi rastësisht. Që në fillim të krizës, ai kishte dyshime mbi optimizmin e aleatëve për një fitore të shpejtë. Ai pyeste për kohëzgjatjen, për kostot, për atë që vinte më pas. Por kur vendimi për luftë u mor nga Donald Trump, Vance nuk qëndroi në hije ai mbështeti përdorimin e forcës për ta mbyllur konfliktin sa më shpejt.
Tani, ironikisht, ai është njeriu që duhet ta përfundojë atë në tryezë.
Në ditët e fundit, Vance ka qenë në kontakt të vazhdueshëm me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu, ka takuar aleatë në Gjirin Persik dhe ka qenë pjesë e komunikimeve të tërthorta me Teheranin. Brenda administratës amerikane, ai shihet si figura më e përshtatshme për të udhëhequr negociatat – jo për shkak të ashpërsisë, por për shkak të pragmatizmit të tij.
Por kjo e bën edhe më të ndërlikuar rolin e tij.
Në prapaskenë, ka tensione. Disa në Izrael dyshohet se e shohin Vance si tepër të gatshëm për kompromis. Një telefonatë e vështirë me Netanyahun – ku ai vuri në pikëpyetje parashikimet optimiste për rrëzimin e regjimit iranian duket se ka thelluar këto mosbesime.
Ndërkohë, diplomacia po lëviz me hapa të kujdesshëm. Pakistani, Egjipti dhe Turqia po përpiqen të ndërmjetësojnë një takim të drejtpërdrejtë. Nëse ai moment vjen, Vance mund të ulet përballë figurave më të larta të Teheranit ndoshta edhe Mohammad Bagher Ghalibaf.
Por ora po ecën.
Nëse diplomacia dështon, opsionet ushtarake mbeten mbi tavolinë. Dhe kjo është pikërisht dilema që përcakton rolin e Vance: si të shmangë një luftë të gjatë pa u dukur i dobët; si të arrijë një marrëveshje pa e minuar pozicionin amerikan apo aleatët e tij.
Në fund, gjithçka reduktohet në një ekuilibër të brishtë. Vance nuk është vetëm negociator ai është ura mes dy logjikave të kundërta: forcës dhe diplomacisë.
Dhe nëse ai dështon, pasojat nuk do të jenë vetëm politike. Ato mund të përcaktojnë fatin e një rajoni të tërë.
