Nga Hermes Kafexhiu/
Duket si një pabesi e natyrës humbja në natyrë, por edhe si një homazh i njeriut që u ndesh me pabarazinë, me mospranimin, me cungimin e hapësirës, me paragjykimin universal të fjalëve “se mendja mund të na prishë punë”, me tentativën për të izoluar të vërtetën e tij, me luftën për t’i prishur misionin, me gjendjen e rënduar të mediokritetit dhe me gjithë shpotinë e hipokrizisë njerëzore që hapet si hije dhe rëndon mbi njeriun, mbi peshën e njeriut, për të mos ta bërë shpresë.
Namiri u përball me gjithë këtë dhe shumë shpejt.
I ardhur nga një trashëgimi persekutimi, lufte të paepur me sistemin e dikurshëm dhe me establishmentin e tanishëm, Namiri dukej si një legjendë e urtë, me dëshirën për librat dhe për kulturën.
Më jepte idenë e një nxënësi të Sokratit në një kohë tjetër, që do donin ta linin të verbër dhe të shurdhër, por nuk ia dolën dot.
Namiri ishte dhe është, me fjalën e tij, një shembull i rezistencës njerëzore.
Një baba i mirë, një mësues i mirë, një besimtar i mirë, humbja e të cilit më shkakton një dhimbje, por edhe një urrejtje të madhe ndaj shumicës së degradimit njerëzor që na fanitet si një fantazmë moderne, që na ngatërron për të dalluar të mirën.
Namiri, ky model që luftonte me pabarazinë e vlerave në çdo moment, si një personalitet i stoicizmit që thelbësisht na zgjon krenarinë e munguar të profilit që kemi kaq shumë nevojë të jetë e vërdallë, për ta dëgjuar ndryshe dhe me fjalët që duket sikur po dalin nga rendi i jetës njerëzore.
Namiri ishte i pafrikësuar nga hapja e hapësirës, donte të mbështeste polemikën dhe, mbi të gjitha, të shtynte të besoje se ka ende miq të mirë që nuk shohin interesin e vogël.
E di, duket patetike, por kjo fatkeqësi ishte kaq e përjetueshme në këtë të vërtetë të hidhur, sa të shton revoltën për të mos e lënë misionin e tij të jetë pa rrugë.
Që nga adoleshenca e tij donte letërsinë, historinë, qytetin, mësimdhënien. Donte të fliste me dëshirën që njerëzit të besojnë në ide, në gjëra të cilat sot duken kaq të përmbysura, si një arkë e Noes mes gjithë kësaj llomotie të mjerë, që ndonjëherë të duket sikur perënditë e morën Namirin për ta shpëtuar.
Gjatë gjithë ditës sot, miku im, s’e kam besuar ikjen tënde, ashtu si me gënjeshtër e kam mbajtur veten nga ai lajm i pabesë, se ndoshta nuk ka ikur ende.
Kur u takuam herën e fundit në Tiranë, më fliste me kaq gëzim për njerëzit, për punën tënde që e donte kaq shumë, për kolegët e mirë, për Meron që i kishte dhënë një dorë të munguar prej kohësh për vlerën e tij të mënjanuar. Folëm për aktualitetin, politikën që e kishte shqetësuar prej kohësh, për letërsinë, për fëmijët dhe dhimbjen nën rreshta të largimit.
“Vazhdo të shkruash,” më tha, “herët a vonë fjala jonë do ta marrë atë që meriton. Po nuk folëm ne, kush do të flasë tjetër?”
Po sot, humbja e tij, pa modesti, është edhe një homazh krenarie për të gjithë ata që sot i mungon dhe për ata që s’e kanë njohur, e në fund për të gjithë ata që, duke parë shembullin e tij, do bëjnë atë që ai nuk e vijoi dot në tokë.
E kam të pamundur të mos kujtoj, miku im lufta jote me pabarazinë shoqërore ishte revolta e munguar e vlerave njerëzore.
Paqe, Namir.
