Nga Doktor Zhivago
Ka diçka të rrezikshme në mënyrën se si ne shohim një vajzë që bie në sy. Nuk e shohim si individ e shohim si provokim. Si test. Si diçka që duhet vënë në vend. Rasti i Selin Bollatit në Big Brother Albania nuk është përjashtim. Është modeli.
Sepse ajo që ndodhi me të nuk ishte thjesht “lojë”. Ishte një ushtrim kolektiv për të parë sa larg mund të shkojë turpi ynë pa na bërë përshtypje.
Në fillim vjen vëzhgimi. Pastaj ironia. Pastaj përqeshja. Dhe në fund linçimi. Një proces i pastër, i ftohtë, pothuajse klinik.
Gjithmonë me një justifikim gati: E kërkoi vetë.
Kjo është fjalia që na çliron nga përgjegjësia. Fjalia që i heq një vajze të drejtën për të qenë e pambrojtur.
Sepse e vërteta është kjo: në Shqipëri, një vajzë nuk duhet të gabojë shumë që të dënohet. Mjafton të jetë e dukshme.
Selin u bë e dukshme. Kjo mjaftoi.
Ajo që është tronditëse nuk janë vetëm sulmet por normaliteti i tyre. Komentet që rrëshqasin pa peshë, etiketat që hidhen si gurë, analiza që nuk kërkojnë të kuptojnë, por të shkatërrojnë. Dhe në këtë zhurmë, humbet diçka thelbësore, kufiri mes kritikës dhe dhunës.
Ne pretendojmë se po komentojmë një lojë. Në fakt, po prodhojmë një realitet.
Sepse jashtë ekranit, mesazhi është i qartë:
Nëse je vajzë, do të gjykohesh më fort.
Nëse je e sigurt në veten tënde, do të sfidohesh më ashpër.
Nëse nuk përputhesh me pritshmëritë, do të ndëshkohesh publikisht.
Pastaj habitemi pse ka heshtje. Pse ka vetëcensurë. Pse ka vajza që zgjedhin të mos flasin.
Fenomeni Selin Bollati nuk ka të bëjë me një person. Ka të bëjë me një refleks shoqëror! Ne nuk dimë të përballojmë një vajzë që nuk kërkon leje për të qenë.
Kjo është frika jonë më e madhe.
Sepse është më e lehtë të sulmosh sesa të pranosh. Më e lehtë të ulësh dikë sesa të rishikosh veten. Më e lehtë të bashkohesh me turmën sesa të thuash “mjaft”.
Ky nuk është një moment televiziv. Është një provë karakteri dhe deri tani, nuk po e kalojmë.
Sepse një shoqëri nuk matet me mënyrën si trajton më të fortët. Matet me mënyrën si sillet kur ka në dorë dikë të pambrojtur.
Ne… po flasim shumë. Por nuk po mbrojmë askënd.
