Në orën katër e gjysmë të mëngjesit, Teherani është tashmë zgjuar. Përpara Xhamisë së Madhe Mosalla, burra me çallmë dhe gra të mbuluara me çador të zi grumbullohen në trotuaret ku kanë kaluar natën, për t’u siguruar se do të hyjnë sapo të hapen portat. Mosalla është një hapësirë e madhe e hapur, me portikë dhe shtylla. Në qendër është ngritur një skenë e mbuluar me pëlhurë të gjelbër, e shndërruar sot në një altar prej druri dhe xhami. Arkivoli i Ali Khameneit është i mbështjellë me flamurin iranian dhe i vendosur brenda një vitrine xhami; pak më poshtë ndodhen arkivolet e familjarëve të tjerë të vrarë në sulmin e 28 shkurtit. Një pankartë mban një varg nga Kurani: “Ngrihuni për Allahun”, ndërsa zërat e parë rikthejnë parullën e zakonshme: “Vdekje Amerikës, vdekje Izraelit.”
Raportimet flasin për rreth 10 mijë persona që kishin hyrë brenda kompleksit që në orët e para të mëngjesit. Burrat janë vendosur në të djathtë dhe gratë në të majtë, të ulur përdhe me këmbët e kryqëzuara. Këngët fetare alternohen me himnin kombëtar dhe lavdërimet për martirët. Disa godasin gjoksin me duar, të tjerë qajnë, në një koreografi që synon të fiksojë imazhin e një vendi në zi, por krenar.
Jashtë, Teherani ka detyrën të duket i bashkuar. Rrugët përreth xhamisë janë mbushur me flamujt e verdhë të Hezbollahut dhe me flamujt trengjyrësh iranianë. Qeveria pret që gjatë pesë ditëve të ardhshme të marrin pjesë 15 milionë njerëz, ndërsa arkivoli i Liderit Suprem do të udhëtojë nga Teherani në Qom, më pas në Irak, në Karbala dhe Najaf, për të përfunduar më 9 korrik në Mashhad. Krahasimi bëhet me rreth 10 milionë pjesëmarrësit në funeralin e Ajatollah Khomeinit në vitin 1989.
Ndërkohë, vapa ka përfshirë qytetin. Temperaturat kanë arritur në 36 gradë Celsius, me diell përvëlues mbi beton. Për të shmangur të fikëtit, autoritetet kanë instaluar tuba që spërkasin ujë të imët mbi turmën. Përgjatë rrugëve, qindra mokeb (stenda të përkohshme) shpërndajnë vezë të ziera, halim me kanellë, shalqi, qebap, limonatë, çaj dhe ujë. Vullnetarët kanë fjetur në shkolla dhe tenda për të qenë gati që në agim, ndërsa dhurimet mund të bëhen edhe me kartë bankare.
Por jo i gjithë Teherani është në zi. Kontrasti duket në detaje. Ka nga ata që dalin në rrugë me flamurin mbi supe, ose vendosin në xhamin e makinës ngjitësen me mbishkrimin: “Ne jemi hakmarrësit e gjakut të Khameneit.” Të tjerë, në rrjetet sociale, numërojnë ekzekutimet e kryera gjatë vitit 2026 – mbi 700 – ose shtiren si të sëmurë për të mos marrë pjesë në ceremoni.
Samira bën një llogari të thjeshtë: “Edhe sikur të vijnë dhjetë milionë njerëz, ne jemi mbi nëntëdhjetë milionë. Shumica prej nesh nuk derdh asnjë lot. Ne duam të jetojmë në një vend normal, demokratik, jo në një zi të pafund,” shkruan ajo.
Aliu dhe familja e tij janë larguar nga kryeqyteti dy ditë më parë për të mos parë, siç thotë ai, “shfaqjen e regjimit që paguan më të varfrit ose detyron punonjësit e shtetit të marrin pjesë në ceremonitë përkujtimore.”
Ndërkohë, pjesa tjetër e botës po e ndjek situatën. Donald Trump, në festimet e 4 Korrikut, përsëriti se do të mjaftonte “një goditje për t’i eliminuar të gjithë”, por më pas nuk do të mbetej askush me të cilin të negociohej. Benjamin Netanyahu i ka kërkuar një takim në Shtëpinë e Bardhë, i cili mund të zhvillohet që javën e ardhshme. “Shkojmë shumë mirë me njëri-tjetrin, ai e di kush komandon,” komentoi Trump për Axios.
Nga ana tjetër, ministri i Jashtëm iranian, Abbas Araghchi, priti në Teheran përfaqësues të Hamasit dhe Hezbollahut, duke publikuar fotografi të takimit për të treguar se “Boshti i Rezistencës” vazhdon të ekzistojë.
Në këtë kontekst, Italia dhe vendet e tjera evropiane fqinje nuk figurojnë mes 70 shteteve të ftuara në funeral. Ndër të pranishmit janë ish-presidenti rus Dmitry Medvedev, kryeministri pakistanez Shehbaz Sharif dhe presidenti irakian Nizar Amedi.
Në mbrëmje mbërrin edhe një lajm tjetër. Në listën e klerikëve që do të drejtojnë lutjet nuk figuron emri i Mojtaba Khameneit, djalit që ka marrë vendin e të atit. Kërkesa e tij për të marrë pjesë thuhet se është refuzuar për arsye sigurie. Kështu, në ditën e zisë së madhe, regjimi vazhdon të shfaqë të kaluarën, duke mbuluar atë që duhet të ishte e ardhmja e tij. Ndërsa në qytet, pas shumë grilave të mbyllura, zia rrëshqet si edhe një tjetër skenë e inskenuar nga regjimi./ Corriere della Sera
