Mes eksponentëve demokratë në terren dhe thirrjeve të kryetarit të PD-së për mobilizim, etiketa “studentore” nuk mjafton për të përshkruar protestën e 13 tetorit.
Për t’u rikthyer në universitet zakonisht duhet regjistrim. Në politikë, me sa duket, mjafton të dalësh përpara Ministrisë së Arsimit. Protesta e 13 tetorit u thirr për shqetësimet e studentëve, por prania e figurave të opozitës dhe angazhimi publik i Sali Berishës i dhanë asaj një dimension të qartë partiak.
Lista e publikuar e 36 të shoqëruarve sjell një tjetër kontrast me imazhin e zakonshëm të një proteste studentore. Mosha mesatare rezulton 36,8 vjeç; vetëm shtatë janë 25 vjeç ose më të rinj, ndërsa më i madhi është 60 vjeç. Një përbërje ku përvoja e jetës konkurron fort me kreditet universitare. Shifrat i përkasin vetëm kësaj liste, pa katër të miturit e raportuar veçmas; ato nuk tregojnë sa studentë kishte në gjithë protestën dhe as përkatësinë politike të të shoqëruarve.
Ndërkohë, kërkesat për arsimin humbnin hapësirë përballë kronikës së përplasjeve. Hedhja e sendeve të forta, dëmtimi i bizneseve, zjarret në rrugë dhe incidentet te Bashkia e Tiranës e Pazari i Ri e zhvendosën vëmendjen nga universitetet te siguria e qytetit.
Këtu, kujtesa shkon edhe te ’97-a. Jo sepse dy ngjarje të ndryshme mund të barazohen, por sepse pamjet e zjarreve dhe institucioneve të sulmuara prekin një kujtesë të rëndë për shqiptarët. Për Sali Berishën, ky vit duhet të ishte arsye më shumë për të vendosur një distancë të prerë nga çdo akt dhune. Mbështetja e një kauze nuk kërkon mbylljen e syve përballë asaj që bëhet në emër të saj.
Përgjegjësia për incidentet duhet përcaktuar individualisht. Po aq duhen hetuar pretendimet për dhunë policore. Avokati i Popullit nisi një hetim administrativ, ndërsa ministri Ervin Demo kërkoi që ndërhyrjet të jenë të ligjshme, të nevojshme dhe proporcionale.
Prania e studentëve nuk e fshin praninë e politikës. Kur kryetari i PD-së thërret anëtarësinë në shesh dhe vendos në qendër largimin e qeverisë, protesta merr edhe një funksion të hapur politik.
Studentët kanë kërkesa për arsimin. Berisha ka objektiva për pushtetin. Përpara Ministrisë së Arsimit mund të takohen të dyja, por karta e partisë nuk bëhet kartë studenti vetëm nga vendndodhja.
