Situata te Roma nuk është aspak e qetë në prag të duelit me Atalantën. Trajneri Gian Piero Gasperini (68 vjeç) nuk i ka mbajtur dot lotët gjatë konferencës për shtyp, duke e ndërprerë atë dhe duke u larguar pas një rrëfimi të ndjerë për vitet e tij në Bergamo.
Gasperini qau, pastaj ai e përplasi derën fuqishëm dhe doli nga dhoma i shtangur, në heshtje të plotë. Lotët e tij ishin të sinqertë, të mbushur me zemërim dhe trishtim, duke kujtuar ish-presidentin e tij Antonio Percassi dhe në fund të një jave të tmerrshme, duke pasur parasysh mosmarrëveshjet e brendshme me Ranierin që kishin vënë në provë rëndë edhe një menaxher kaq me përvojë.
Gasperini priste që pronarët (Friedkins) të merrnin një qëndrim pas këtyre fjalëve, pas asaj që ai e konsideroi një sulm verbal. Një epilog i habitshëm në fund të një konference për shtyp në të cilën Gasperini dërgoi më shumë se një mesazh. Një mesazh të fortë dhe të qartë për pronarët. Duke filluar me parathënien.
“Pra, pas intervistës të Ranierit të premten e kaluar që krijoi të gjithë këtë situatë, për mua ishte vërtet një surprizë e pabesueshme, sepse nuk kishte kurrë, e përsëris, një ton të ndryshëm midis meje dhe Ranierit, qoftë në konferencat që patëm me njerëz të tjerë, apo në marrëdhënien midis nesh të dyve.
Pra, ishte vërtet e papritur. Dhe them se në të gjithë këta muaj nuk e kisha pasur kurrë këtë ndjesi, këtë ton nga ai. Që nga ai moment, isha i shqetësuar vetëm, para së gjithash, të mos përgjigjesha dhe së dyti, të përpiqesha edhe nëse isha i përfshirë pa dashje, të mos krijoja asnjë lloj dëmi, asnjë lloj vështirësie për ekipin, kryesisht dhe gjithashtu nga respekti për tifozët.
Kishte 60,000 njerëz, do të ketë ndoshta 30,000, ndoshta edhe më shumë nesër (sot), që vijnë në stadium për të parë ndeshjen, një ndeshje të rëndësishme, e nivelit të lartë, ku ende kemi një shans për të luajtur objektivat. Dhe mendoj se kjo është gjëja e rëndësishme. Kështu do të doja shumë që ne të flisnim për këtë, ndërhyra gjatë gjithë javës, doja të përpiqesha ta parandaloja të gjithë këtë, por ishte e pamundur nga ana ime. Por tani nuk ka më justifikime, ekipi duhet të përqendrohet te fusha”, tha Gasp.
Ky shpërthim emocionesh vjen në një moment kritik për Romën, ku klima është mjaft e rënduar. Trajneri Gasperini pranoi se kishte pasur një përplasje me Claudio Ranierin, i cili mban postin e këshilltarit në klub, teksa kujtoi edhe 9 vitet te Atalanta.
“Erdha në Romë sepse pashë një mundësi të jashtëzakonshme për veten time dhe e përsëris, jam i lumtur me zgjedhjen që bëra”, përsërit Gasperini. “Ka qenë padyshim një histori e gjatë, nëntë vjet. Mesatarisht, kam kaluar tetë vjet në Xhenova dhe nëntë vjet te Atalanta, që do të thotë se ndoshta nuk jam një person aq i keq. Ndoshta të punosh me mua për kaq shumë vjet nuk është aq e tmerrshme.
Sigurisht, në nëntë vjet, ndonjëherë dalin pikëpamje të ndryshme, por gjithmonë brenda kufijve. Ndoshta ndodh edhe midis burrit dhe gruas. Kur je bashkë për kaq shumë vjet, mund të përmendësh tre, katër, pesë incidente, ndoshta edhe konflikte. Dhe sa ngjarje pozitive përmendim? 50? 150? Mund të përmendim qindra”, tha ai.
Dhe është pikërisht kujtimi i atyre nëntë viteve, i lidhur me situatën aktuale, që në një moment të caktuar e bën trajnerin emocional.
“Çfarë i mungon Romës në krahasim me klubet e mëdha? Roma ka gjithçka, veçanërisht në ekip dhe gjithashtu në mjedisin e jashtëm. Në Bergamo, unë arrita të bëja mirë sepse mjedisi ishte kompakt, puna e klubit ishte e jashtëzakonshme. Të fitoja çdo vit ishte e jashtëzakonshme. Ne po konkurronim në kushte të barabarta me klubet e mëdha në Itali dhe Evropë dhe ndërkohë, Atalanta u bë tepër e pasur.
Klubi punonte në harmoni me trajnerin, në një moment të caktuar pjesërisht sepse pronësia kishte ndryshuar, pjesërisht sepse babai im, me të cilin isha shumë i lidhur, nuk ishte më atje”, vijoi ai.
Këtu Gasp ndalet, sytë i lotojnë, fytyra i skuqet. Ai ngre dorën, ngrihet dhe vrapon drejt derës së daljes. E gjen të mbyllur dhe e shtyn me forcë, madje duke thyer një shul. Një shenjë e qartë e kohërave të vështira, një shenjë që ‘Friedkins’ nuk mund ta injorojnë më, në një mënyrë ose në një tjetër.
